Cerca nel blog

lunedì 24 agosto 2026

La favola dell’Orecchione Sardo

C'era una volta, nelle montagne del Supramonte, un piccolo pipistrello con due orecchie giganti.
Si chiamava Orecchione e le sue orecchie erano così grandi che sentiva tutto: il vento tra le foglie, il fruscio di una falena, persino il respiro del bosco.
Orecchione era speciale, perché viveva solo in Sardegna. In tutto il mondo, solo lì. Non sapeva volare fino in America o in Africa. La sua casa era una grotta fresca e scura, vicino ai lecci nel Supramonte e vicino al lago Omodeo.

Di notte usciva e faceva il suo lavoro: mangiava le zanzare e le farfalline che facevano male agli alberi. Era come un piccolo spazzino del cielo, come una confezione di insetticida. Il bosco gli diceva grazie.
Poi arrivò l'estate più calda. Un giorno, Orecchione sentì con le sue grandi orecchie un rumore che non aveva mai sentito: scoppiettava. Era il fuoco.
Il bosco bruciava. La sua grotta diventava caldissima. Le sue amiche falene non c'erano più e lui non sapeva più come cibarsi.
Orecchione triste ed impaurito volò più lontano, ma non trovava più cibo, non trovava più fresco. E ogni anno erano sempre di meno, i suoi fratellini.
Un giorno incontrò una bambina. La bambina all'inizio ebbe un po' paura di quelle orecchie così grandi.
Ma Orecchione le disse: "Non avere paura. Io proteggo il tuo bosco. Se tu proteggi il bosco dal fuoco, proteggi anche me."
E la bambina capì che per salvare un piccolo pipistrello con le orecchie grandi, bisogna volere bene a tutta la Sardegna. 
L’Orecchione sardo, scoperto agli inizi del terzo millennio è un nuovo mammifero europeo, ed al tempo si riteneva che tutta la fauna fosse già nota e studiata da secoli. Il Plecotus sardus  l’unico mammifero endemico della Sardegna ed anche l’unico pipistrello endemico d’Italia. 

Immagini illustrative generate con IA, ispirata al Plecotus sardus - l'Orecchione Sardo





domenica 23 agosto 2026

Insidious 6 - Fuori dall’Altrove

Ieri sono andata a vedere Insidious 6 - Fuori dall'Altrove.
Il film si chiama Insidious: Out of the Further, Fuori dall'Altrove, diretto da Jacob Chase. Ritorna la nostra cara Lin Shaye, la medium Elise Rainier, che appare dal primo film del 2011 e c'è una nuova ragazza, Amelia Eve, quella di Haunting of Bly Manor. 
La storia è diversa dalle altre: c'è Gemma, una giovane mamma che torna nella casa dove è cresciuta con la sua bambina.

All'inizio sembra tutto normale, poi cominciano i sogni brutti, sempre più veri e la presenza non resta più solo nel sonno ma esce fuori, nella realtà. Dicono nel trailer che il confine tra l'Altrove e il mondo reale non ci sia più. 
C'è anche una scena dal dentista che diventa un incubo in pochi secondi, mi ha fatto stringere la borsa forte forte.

Per noi grandi sì, va bene se non siamo troppo impressionabili e se ci piacciono i brividi fatti bene.
Il film mi ha fatto paura ma mi ha fatto anche pensare a quanto sia sottile il confine tra sogno e realtà.

lunedì 17 agosto 2026

Ritratto della donna sarda nel tempo


La donna sarda di ieri aveva le mani segnate dal lavoro e il cuore pieno.  
Era "sa mama", "sa nonna", ed era anche "sa comare", la levatrice.  
Andava di notte col freddo e la lanterna, con la borsa di tela e la forza di chi sa che una vita sta per nascere. Tagliava il cordone, lavava il bambino, teneva la mano alla mamma e diceva le parole giuste per non farle avere paura. Senza di lei non cresceva un paese.  
Insieme a lei c’erano tutte le altre: quelle che filavano, impastavano il pane, curavano l’orto e crescevano case piene di figli, con poco ma con una dignità che non si comprava.

Poi il tempo è andato avanti e le donne sarde hanno preso altre strade, senza perdere la forza di prima.  
C’è stata Eleonora d'Arborea che nel 1300 con la Carta de Logu ha scritto leggi che tutelavano le donne e i bambini quando in Europa ancora non se ne parlava.  
C’è stata Grazia Deledda che da Nuoro è arrivata fino al Premio Nobel, e ha raccontato al mondo la fatica e l’anima delle donne di paese.  
C’è stata Maria Carta che con la sua voce ha portato i canti antichi e il dolore e l’orgoglio di una terra sui palchi di tutto il mondo.  
Ci sono state le prime levatrici diplomate che da Cagliari e Sassari tornavano nei villaggi e diventavano le prime donne "professioniste", rispettate da tutti.  
Ci sono state le maestre, quelle che con la stufa a legna in classe hanno insegnato a leggere a generazioni intere.  

E ci sono donne di oggi come Daniela Ducato, che con la sua intraprendenza ha creato lavoro e bellezza partendo dalla Sardegna, dimostrando che si può innovare restando con le radici ben piantate.
La donna sarda di oggi lavora, studia, guida, cura.  
Ma la sera torna a casa e continua ad essere il cuore della famiglia. Continua a spedire il pacco da 7kg ai nipotini lontani e a dire "copriti, mangia".  
Da "sa comare" con la bacinella d’acqua calda a "dottoressa" con il camice bianco, da chi stava solo a casa a chi gira il mondo... è cambiato tutto intorno.  
Lei no.  
Lei è rimasta il ponte tra ieri e domani. Con la stessa testardaggine buona, lo stesso amore, la stessa capacità di non mollare mai.
Perché la Sardegna va avanti sulle spalle delle sue donne.

IN CAMPIDANESU

Sa fèmina sarda: manus chi donant sa vida.

Sa fèmina sarda de oià teniat is manus segadas de traballu e su coro prenu.  
Fiat "sa mama", "sa nonna", e fiat puru "sa comari", sa llevadora.  
Andaiat de noti cun su fridu e sa lanterna, cun sa borsa de tela e sa fortza de cussa chi sciit chi una vida fiat po nàsci. Tagliaiat su cordoni, sciaquaiat su pipiu, teniat sa manu a sa mama e dda cunsulaiat cun is fueddus giustus. Senza de issa no crèsciat unu paisi.  
A pare cun issa bi fiant totus is àterus: cussas chi filaiant, impastaiant su pani, curaiant s'ortu e allivaiant domus prenas de fius, cun pagu ma cun una dignidadi chi no si cumpraiat.
A pustis su tempus est andau a innantis e is fèminas sardas ant pigau àteras stradas, ma sempri cun sa matessi fortza.  
Bi fiat Eleonora d'Arborea chi in su 1300 cun sa Carta de Logu at iscritu leggis chi tuaiant is fèminas e is pipius candu in Europa ancora no ndi faeddaiant.  
Bi fiat Gratzia Deledda chi de Nùgoro est arribada finas a su Prèmiu Nobel, e at contau a su mundu sa fadia e s'anima de is fèminas de paisi.  
Bi fiat Maria Carta chi cun sa bogi sua at portau is cantus antiguus e su dolori e s'orgogliu de una terra in is palcus de totu su mundu.  
Bi fiant is primus llevadoras diplomadas chi de Casteddu e Tàtari torraiant a is bidda e dianta is primus fèminas "professionistas", respetadas de totu.  
Bi fiant is maistras, cussas chi cun sa stufa a linna in classa ant insiniau a lìgiri a generatzionis sanus.  
E bi funt fèminas de oi comenti Daniela Ducato, chi cun sa ghenia sua at creau traballu e bellesa partendi de sa Sardigna, mustrendi chi si podit innobai restendi cun is arraixus beni arradigadas.
Sa fèmina sarda de oi traballat, istudiat, guidat, curat.  
Ma a seru torrat a domu e sighit a essi su coro de sa famìlia. Sighit a mandai su pacu de 7kg a is nipudinus lontanus e a nai "imbuccati, papai".  
De "sa comari" cun sa bachedha de abba càlida a "dottoressa" cun su camici biancu, de cussa chi staiat sceti a domu a cussa chi girat su mundu... est mudau totus a inghiriu.  
Issa no.  
Issa est abarrada su ponti tra oi e cras. Cun sa matessi testarriessa bona, su matessi amore, sa matessi capatzidadi de no mollai mai.
Ca sa Sardigna andat a innantis in sima a is spaddas de is fèminas suas.

IN LOGUDORESU

Sa fèmina sarda de tando aiat is manos segadas de traballu e su coro prenu.  
Fiat "sa mama", "sa nonna", e fiat puru "sa comare", sa llevadora.  
Andaiat de note cun su fridu e sa lanterna, cun sa bussa de tela e sa fortza de cussa chi siat chi una vida fiat po naschere. Taiat su cordone, sciacuat su pitzinnu, teniat sa manu a sa mama e ddi naiat is faeddos giustos po non dda facher tènnere pagura. Senza de issa non crèschiat unu paisu.  
Paris cun issa b'aiant tottus is àteras: cussas chi filaiant, impastaiant su pane, curaiant s'ortu e allivaiant domos prenas de fizos, cun pagu ma cun una dignidade chi non si cumparaiat.
A pustis su tempus est andadu a in antis e is fèminas sardas ant pigadu àteras bias, ma semper cun sa matessi fortza.  
B'aiat Eleonora d'Arborea chi in su 1300 cun sa Carta de Logu at iscritu leges chi tutelaiant is fèminas e is pitzinnos cando in Europa ancora non nde faeddaiant.  
B'aiat Gratzia Deledda chi dae Nùgoro est arribada finas a su Prèmiu Nobel, e at contadu a su mundu sa fatia e s'ànima de is fèminas de paisu.  
B'aiat Maria Carta chi cun sa boghe sua at portadu is cantos antigos e su dolore e s'orgullu de una terra in is palcos de tottu su mundu.  
B'aiant is primas llevadoras diplomadas chi dae Casteddu e Tàtari torraiant a is biddas e diant is primas fèminas "professionistas", respetadas dae tottu.  
B'aiant is maistras, cussas chi cun sa stufa a linna in classe ant insegnadu a lèghere a generatziones sanas.
E bi sun fèminas de oe comente Daniela Ducato, chi cun s'intraprendèntzia sua at creadu traballu e bellesa partende dae sa Sardigna, mustrande chi si podet innovare abarrande cun is raighes bene arradicadas.  
Sa fèmina sarda de oe traballat, istudiat, guidat, curat.  
Ma a sero torrat a domo e sighit a èssere su coro de sa famìlia. Sighit a mandare su pacu de 7kg a is nipotes lontanos e a nàrrere "imbùccati, mandiga".  
De "sa comare" cun sa bachedha de abba càlida a "dottoressa" cun su camile biancu, dae cussa chi staiat petzi a domo a cussa chi girat su mundu... est mudadu tottu a inghiri.  
Issa no.  
Issa est abarrada su ponte tra oe e cras. Cun sa matessi testarrìa bona, su matessi amore, sa matessi capatzidade de non mollare mai.  
Ca sa Sardigna andat a in antis in subra de is ispaddas de is fèminas suas.

martedì 11 agosto 2026

Vicino al popolo columbiano

Quando la terra trema, tremiamo tutti!
Ieri in Colombia il Chocó ha pianto.  
Un terremoto di 7,4 ha portato via 250 persone e ne ha ferite oltre 600.
Dietro ai numeri ci sono storie, case, abbracci mancati.  
Dietro alla paura c’è gente fiera che ha già dimostrato mille volte di rialzarsi.
Da Monserrato, dalla Sardegna, vi mandiamo un abbraccio grande.  
Il dolore non ha confini. E nemmeno la vicinanza.
Estamos con ustedes, Colombia.

In Campidanese

Candu sa terra trebulat, trebulamus tottus
Airi in Colombia su Chocó at prantau.  
Unu terremotu de 7,4 at portau bia 111 personis e nde at feriu prus de 460.
A s’arrau de is nùmerus ddoi funt stòrias, domus, abràzzus chi mancanta.  
A s’arrau de sa paùra ddoi est una genti orgogiosa, chi at giai dimostrau milli bias de si aixai.
De Monserrato, de Sardigna, ti mandamus unu abràzzu mannu.  
Su dolori no tenit cunfinis. E mancu sa biduìntzia.
Semu cun bosaterus, Colombia.

 in Logudorese

Candho sa terra trèmulat, trèmulamus totus
Eri in Colombia su Chocó at piantu.  
Unu terremotu de 7,4 at portadu via 111 persones e nde at feridu prus de 460.
A s’arretu de is nùmeros bi sunt istòrias, domos, abbràtzos chi mancant.  
A s’arretu de sa paùra bi est una zente orgullosa, chi at giai dimustradu milli bias de si aitzare.
De Monserrato, de Sardigna, ti mandamus unu abbràtzu mannu.  
Su dolore non tenet cunfinos. E mancu sa bisinàntzia.
Semu cun bosaterus, Colombia.

domenica 9 agosto 2026

Viaggio in Cornovaglia 19) Tintagel e Re Artù

Tutti corrono al castello e si dimenticano che Tintagel village ha un’anima tutta sua. Pietre, leggende e negozietti che sanno di mare.
Prima di arrivare al castello c’è il paese ed il paese di Tintagel non passa inosservato.
Stradine strette in salita, case in pietra grigia e tetti di ardesia. Botteghe piene di spade di legno, cristalli, libri su Artù e Merlino. L’odore è di salsedine e di fritto dal pub all’angolo.







La storia dice che qui la gente ha sempre vissuto di mare e di pellegrini. Da secoli chi va a cercare il castello passa di qui. 
La leggenda dice inoltre che le vie del paese seguono i passi di chi cercava Re Artù. Che ogni insegna con la spada o il drago nasconde una storia raccontata davanti al fuoco.
Poi ci sono le credenze popolari. I locali ti diranno che a Tintagel il velo tra i mondi è sottile. Che nelle notti di tempesta si vedono luci muoversi sulle scogliere. Che se perdi qualcosa nel paese, chiedi a Merlino e ti viene restituita.
Non è grande. Si attraversa in venti minuti. 
Ma ha il tempo lento, quello di un posto che sa di essere il guardiano di una leggenda.
Ti fermi, prendi un tè caldo, guardi la gente che va verso il mare con la giacca antivento. 
E capisci che Tintagel non è solo il castello. 
È il paese che lo tiene vivo.











Arrivo al ponte e sotto  di me un burrone, intorno solo roccia e mare, cammino sul ponte sospeso tra storia e leggenda.  Davanti le rovine di Tintagel. la prima cosa che faccio è attraversare il ponte che collega le due parti del castello. È nuovo, del 2019, ma segue la traccia di quello che la leggenda racconta esistesse ai tempi di Re Artù. Sotto solo roccia, vento e mare.
Tintagel Castle è prima di tutto storia. Nel V e VI secolo qui sorgeva una roccaforte dei re di Dumnonia. Lo dicono gli scavi: ceramiche di lusso dal Mediterraneo, mura, edifici. Era un luogo di potere, affacciato sull’Atlantico.
Poi arriva la leggenda. Nel 1136 Goffredo di Monmouth scrive che qui nacque Artù, figlio di Uther Pendragon. Che Merlino lo portò via quella notte stessa. Da lì Tintagel diventa la casa del Re, il luogo da cui parte tutto il ciclo arturiano.
Dentro la Great Hall trovi l’arte che ha nutrito quella leggenda. Le vetrate colorate raccontano Artù, Tristano e Isotta, i Cavalieri. Al centro la Tavola Rotonda in pietra, senza capo, perché tutti i cavalieri erano uguali. E sopra, il trono. Pietra, semplice, con lo schienale che guarda la sala. Sedersi lì significa per un attimo portare il peso di un regno.


Fuori, di sotto tra le scogliere, c’è la Grotta di Merlino. La credenza popolare dice che il mago ci vivesse, che custodisse lì i suoi libri e le sue pozioni. Che a bassa marea, se stai in silenzio, puoi ancora sentire la sua voce portata dal vento.
Tintagel è questo. Storia vera nelle pietre del VI secolo. Arte nelle vetrate e nel trono del 1930. Leggenda in ogni racconto su Artù. Credenza popolare nel vento della grotta.
Un luogo dove le tre cose camminano insieme.

Versione Campidanese:

Tottus currint a su casteddu e si scidint chi Tintagel village tenit un’ànima totu sua. Prexas, legendas e botegas chi sapint de mare.  
Innanti de arribbai a su casteddu ddoi est su paisi e su paisi de Tintagel non passat inosservadu.  
Carreras istreitas in sartza, domus de pedra grisa e teghias de ardosia. Botegas prenas de ispadis de linna, cristallus, librus subra Artù e Merlino. S’odori est de salsedini e de frittu de su pub a s’angulu.
Sa stòria narat chi duncue sa genti at sempri bixiu de mari e de pelegrinus. De sèculus, chini andat a circai su casteddu passat de duncue.  
Sa legenda narat chi puru is carreras de su paisi sighint is passus de chini circaiat Re Artù. Chi cada insenna cun s’ispada o su dragu scundit una stòria cuntada a fogu.  
Apoi ddoi funt is credèntzias. Is locales ti narant chi a Tintagel su velu tra is mundus est suttili. Chi in is nottis de tempesta si bint lughis movendi subra is sceras. Chi si perdi as calincunu in su paisi, dimanda a Merlino e ti torrat.
No est mannu. S’attravessat in binti minutus.  
Ma tenit su tempus lentu, cussu de unu logu chi ischit de essi su guardiani de una legenda.  
Ti paras, pigas unu tè caldu, guardas sa genti chi andat a mari cun sa giacheta anti-ventu.  
E cumprendis chi Tintagel no est solu su casteddu.  
Est su paisi chi ddu tenit biu.
Arribo a su ponti e suta de me unu barancu, a giru petrus e mari, cammino subra su ponti suspesu tra stòria e legenda. Innanti is rùinas de Tintagel. Sa primu cosa chi fago est attraversai su ponti chi unit is duas partis de su casteddu. Est nou, de su 2019, ma sighit sa traccia de cussu chi sa legenda narat chi esseret a su tempus de Re Artù. Suta petrus, bentu e mari.
Su Casteddu de Tintagel est innantis de totu stòria. In su V e VI sèculu duncue ddoi fiat una rocca de is reis de Dumnonia. Ddu narant iscavus: ceràmicas de luxu de su Mediterràneu, murus, edifìcius. Fiat unu logu de podi, affaciau a s’Atlànticu.  
Apoi arribbat sa legenda. In su 1136 Geoffroy de Monmouth iscriit chi duncue nascit Artù, fillu de Uther Pendragon. Chi Merlino ddu portait via sa notti matessi. De tando Tintagel benit sa domo de su Re, su logu de un’andai totu su ciclu arturianu.
In sa Great Hall as s’arte chi at nutrìu cussa legenda. Is vitraias coloradas narant Artù, Tristano e Isotta, is Cavalleris. A mesu sa Mesa Rotunda de pedra, sena cabu, ca tottus is cavalleris fiant paris. E subra, su tronu. Pedra, semplici, cun s’isquinali chi guardat sa sala. Seddassi duncue bolet nai po unu momentu portai su pesu de unu regnu.
A foras, suta tra is sceras, ddoi est sa Gruta de Merlino. Sa credèntzia populari narat chi su magu duncue bixiat, chi duncue guardaiat is librus e is potzionis suas. Chi a bascia marea, si istas chetu, podis ancora scultai sa boghi sua portada de su bentu.
Tintagel est custu. Stòria vera in is prexas de su VI sèculu. Arte in is vitraias e in su tronu de su 1930. Legenda in cada cuntu subra Artù. Credèntzia in su bentu de sa gruta.  
Unu logu un’undi is tres cosas camminant impari.


Versione Logudorese
Totus currint a su casteddu e si dimenticant chi Tintagel village tenet un’ànima totu sua. Prexas, legendas e negoziolos chi sàntzint de mare.  
In antis de arribbare a su casteddu bi est su bidda e sa bidda de Tintagel non passat inosservada.  
Carreras istrintas in artu, domos de pedra grisa e tetos de ardesia. Butegas prenas de ispadis de linna, cristallos, libros subra Artù e Merlino. S’odore est de salsedine e de fritu de su pub a s’àngulu.
Sa istòria narat chi custa sa zente at semper bividu de mare e de pelegrinos. De sèculos, chie andat a chirca su casteddu passat de custa.  
Sa legenda narat chi puru is bias de sa bidda sighint is passos de chie chircait Re Artù. Chi cada insegna cun s’ispada o su dragone amagat una istòria contada a fogu.  
A pustis bi sunt is credèntzias. Is locales ti narant chi a Tintagel su velu tra is mundos est sutile. Chi in is nottes de tempesta si bidet luges movende subra is roccas. Chi si perdas calicuna cosa in sa bidda, dimanda a Merlino e ti la torrat.
No est manna. Si traessat in binti minutos.  
Ma tenet su tempus lentu, cuddu de unu logu chi sabet de essere su guardiani de una legenda.  
Ti fermas, pigas unu tè caldu, guardas sa zente chi andat a mare cun sa giachetta anti-ventu.  
E cumprendes chi Tintagel non est isceti su casteddu.  
Est sa bidda chi lu tenet biu.
Arribo a su ponte e suta de me unu burrone, a giru petra e mare, cammino subra su ponte suspesu tra istòria e legenda. A in antis is rùinas de Tintagel. Sa prima cosa chi facho est attraversare su ponte chi unit is duas partes de su casteddu. Est nou, de su 2019, ma sighit sa traccia de cuddu chi sa legenda narat chi esistiat a su tempus de Re Artù. Suta isceti rocca, bentu e mare.
Su Casteddu de Tintagel est prima de totu istòria. In su V e VI sèculu custa b’aiat una rocca de is reyes de Dumnonia. Lu nadant iscavos: ceràmicas de luxu de su Mediterràneu, muros, edifìtzios. Aiat unu logu de podere, affatzadu a s’Atlànticu.  
A pustis arribbat sa legenda. In su 1136 Goffredu de Monmouth iscrit chi custa naschet Artù, fizu de Uther Pendragon. Chi Merlino lu portait via eissa notte. De tando Tintagel divènit sa domo de su Re, su logu dae un’onde partit totu su ciclu arturianu.
Dinsu sa Great Hall as s’arte chi at nutrìdu cudda legenda. Is vetradas coloradas contant Artù, Tristano e Isotta, is Cavalieros. A in mesu sa Mesa Rotonda de pedra, sena capu, ca totu is cavalieros aian eguales. E subra, su tronu. Petra, semprice, cun s’ispallera chi guardat sa sala. Sedere duncua bolet nàrrere po unu momentu portare su pesu de unu regnu.
A foras, suta tra is roccas, bi est sa Gruta de Merlino. Sa credèntzia populare narat chi su magu b’aiat a bivere, chi duncua guardaiat is libros e is potzionis suas. Chi a bassu marea, si istas chetu, podes ancora sentire sa boghe sua portata de su bentu.
Tintagel est custu. Istòria vera in is prexas de su VI sèculu. Arte in is vetradas e in su tronu de su 1930. Legenda in cada cuntu subra Artù. Credèntzia in su bentu de sa gruta.  
Unu logu inue is tres cosas camminant paris.




martedì 4 agosto 2026

Le maree in Cornovaglia 18)


Le maree di Plymouth mi hanno insegnato 2 cose:  
che la spiaggia può sparire,
che dietro al mare ci sono storie vere.
Ho sentito raccontare tante storie sulle maree; diversi anni fa, i ragazzi per guadagnare qualche soldino, andavano a raccogliere pattelle durante la bassa marea e le portavano ai baroni del castello di Mont St Michael.  
Coltello a lama fine, colpo secco per staccarle dagli scogli e venivano pagati a peso.  
Il problema era che la marea sale in fretta e spesso quei giovani non facevano in tempo ad uscire dall’acqua e mettersi in salvo, così o restavano incastrati tra le pietre o morivano affogati.
Per questo oggi la raccolta è regolata da norme rigide locali.  
Orari, zone, attrezzi. Tutto legato indissolubilmente alla marea.
Il mare è meraviglioso. Ti regala paesaggi, frutti, storie.  

Ma comanda lui.  
Rispettalo. Informati. Non avere fretta.  
Perché la cosa più preziosa da portare a casa non sono le pattelle... è tornare a casa.
Se vai in zone di marea, chiedi sempre le regole locali.  
Il mare va ascoltato prima di tutto.


Campidanese

Is mareas in Cornovaglia

Is mareas de Plymouth m’ant insinniau 2 cosas:  
chi sa praia podit sparri,  
chi a s’arrau de su mari ddoi funt stòrias veras.  
Apu scultau narai meda stòrias subra is mareas; meda annus fai, is pizzinnus po guadagnai calincunu dinai, andaiant a colliri patellas in sa bascia marea e is portaiant a is baronis de su casteddu de Mont St Michael.  
Cortellu a lama fini, corpu siccu po ddas staccai de is sceras e ddus pagaiant a pesu.
Su problema fiat chi sa marea arribat in fretta e meda bia cussus giòvanus non fait a tempu a essi de s’acqua e a si poni in sarvu, gai o abbarraiant incastràus tra is prexas o morriant negaus.  
Po custu oi sa collia est regulada de normas duras locales.  
Oràrius, zonas, atrezus. Totu ligau a sa marea.
Su mari est meravillosu. Ti donat paesàgius, frutus, stòrias.
Ma comandat issu.  
Rispètalu. Infòrmaiti. No essi in fretta.  
Ca sa cosa prus pretiosa de portai a domo no funt is patellas... est torrai a domo.  
Si andas in zonas de marea, dimanda sempri is reglas locales.  
Su mari s’at a scultai innantis de totu.

In logudorese 

Is mareas in Cornovaglia

Is mareas de Plymouth m’ant insinzadu 2 cosas:  
chi sa praia podet isparìre,  
chi a s’arretu de su mare bi sunt istòrias veras.  
Apu intesu contare medas istòrias subra is mareas; medas annos a como, is pitzinnos po guadagnare carchi dinare, andaiant a collire patellas in sa bassu marea e is portaiant a is barones de su casteddu de Mont St Michael.  
Corteddu a lama fina, corpu siccu po dd’as staccare de is roccas e is pagaiant a pesu.
Su problema fiat chi sa marea arribat in fretta e fitianu cussos giòvanos non fagiant in tempus a essire de s’acqua e a si pònnere in sarvu, gai o abbarraiant incastrados tra is prexas o morriant negados.  
Po custu oe sa collita est regulada dae normas rigidas locales.  
Oràrios, zonas, istrumentos. Totu ligadu a sa marea.
Su mare est meravigliosu. Ti donat paesàgios, frutos, istòrias.
Ma cumandat issu.  
Respettalu. Informati. No tenner fretta.  
Ca sa cosa prus pretiosa de portare a domo non sunt is patellas... est torrare a domo.  
Si andas in zonas de marea, dimanda semper is règulas locales.  
Su mare est a intèndere prima de totu.