Non c'è contratto. Non c'è pubblicità. Non c'è orgoglio.
C'è un uomo che ha perso tutto. Una stagione storta, un incendio, un gregge ammalato. Sta in silenzio davanti al suo ovile vuoto.
E poi arrivano. Uno dopo l'altro.
Nessuno parla molto. I pastori sardi sono gente di poche parole. Ognuno lascia qualcosa: un agnello, una forma di pecorino, le mani per un giorno di lavoro. Senza farlo pesare.
Si chiama Sa Paradura.
Non è elemosina. È dignità che incontra dignità.
Chi riceve abbassa gli occhi per l'emozione, non per la vergogna. Perché sa che non gli stanno facendo un favore: gli stanno dicendo "fai parte di noi, la tua perdita è la nostra".
I pastori sardi non hanno mai avuto molto. Hanno il vento, le pietre, la fatica che inizia prima dell'alba. Proprio per questo sanno cosa vale davvero: se tieni tutto per te, non hai niente. Se condividi il poco che hai, hai una comunità.
Oggi non si donano più pecore come una volta, ma Sa Paradura è ancora viva. Ogni volta che ci si aiuta senza chiedere nulla in cambio.
È umiltà. È cuore. È Sardegna.
In Logudorese
Non b'hat cuntrattu. Non b'hat publitzidade. Non b'hat orgollu.
B'hat un'òmine chi hat pèrdidu tottu. Un'istajone mala, un'incèndiu, unu masone malàidu. Istat in silèntziu in antis de s'ovile bòidu.
E posca arribant. Unu a pustis de s'àteru.
Nemos faeddat meda. Sos pastores sardos sunt zente de pagas paràulas. Cadaunu lassat calchi cosa: un'anioneddu, una forma de casu, sas manos pro una die de traballu. Chentza lu fàghere pesare.
Si narat Sa Paradura.
No est caridade. Est dignidade chi incontrat dignidade.
Chie retzit abbàssat sos ojos pro s'emotzione, non pro sa bregùngia. Ca ischit chi no li sunt faghende unu favore: li sunt nende "ses parte de nois, sa pèrdida tua est sa nostra".
Sos pastores sardos non han mai tènnidu meda. Tenent su bentu, sas pedras, sa fadiga chi cummintzat prima de s'arvèschida. Pro custu ischint ite balet a beru: si tenes tottu pro tene, non tenes nudda. Si cumpartzis su pagu chi tenes, tenes una comunidade.
Oe non si donant prus bèrbeghes che a bolta, ma Sa Paradura est galu biva. Donzi borta chi s'azuat chentza pedire nudda in càmbiu.
Est umiltade. Est coro. Est Sardigna.
In Campidanese
Non ddoi est cuntrattu. Non ddoi est publitzidadi. Non ddoi est orgollu.
Ddoi est un'òmini chi at pèrdiu totu. Una stasoni mala, un'incèndiu, unu brebei malàdiu. Istat in silèntziu innantis de s'ovili bòidu.
E apustis arribant. Unu apustis de s'àteru.
Nisciunu fueddat meda. Is pastoris sardus funt genti de pagu fueddus. Donniunu lassat calincuna cosa: un'anioneddu, una forma de casu, is manus po una dii de traballu. Senza ddu fai pesai.
Si narat Sa Paradura.
Non est limòsina. Est dignidadi chi incontrat dignidadi.
Cui arrcit calat is ogus po s'emotzioni, non po sa bregùngia. Ca scit chi non ddi funt fendi unu favori: ddi funt nendi "fas parti de nosu, sa pèrdida tua est sa nosta".
Is pastoris sardus non ant mai tènnidu meda. Tènint su bentu, is perdas, sa fadiga chi cummintzat innantis de s'arbèsci. Po custu scint ita balit a beru: si tenis totu po tui, non tenis nudda. Si cumpartzis su pagu chi tenis, tenis una comunidadi.
Oi non si donant prus brebeis comenti una borta, ma Sa Paradura est ancora bia. Donni borta chi s'azudat chentza pediri nudda in càmbiu.
Est umilidadi. Est cori. Est Sardìnnia.