Il gin tonic veniva usato dai soldati contro la malaria. Si chiamava "rovina delle madri";
gli inglesi lo portano a Londra e diventa "gin", come passare da una medicina amara a re dei cocktail.
Il "gin tonic" nasce perché i soldati inglesi in India mischiavano il gin al chinino per la malaria.
Il ruolo del chinino, un alcaloide naturale potente usato per curare la malaria veniva estratto dalla corteccia dell’albero di cinchona.
I soldati dell’esercito britannico di stanza in India, dovevano assumere chinino come profilassi ed essendo estremamente amaro, usavano scioglierlo in acqua gassata e zucchero, dando così vita all’indian tonic.
In epoca vittoriana si chiamava "Madre's Ruin" = la rovina delle madri.
Il ginepro, la base del gin, qui a Plymouth se lo procurano in Sardegna, è una bacca, non una spezia. E fa bene... ma l’abuso fa arrivare la carie!
La rovina delle madri era il soprannome che si diede proprio al gin di cui parlavamo prima, in Inghilterra nel ‘700.
Perché quel nome?
Nel 1700 a Londra c’era una vera e propria "gin mania", era super economico da produrre, fortissimo, e si vendeva a pochi spicci in strada.
Il problema è che lo bevevano tantissimo anche le donne, molte erano madri giovani e povere.
La satira dell’epoca e i disegni dell’artista William Hogarth come Gin Lane accusavano il gin di:
Rovinare le famiglie, tante donne lo preferivano al cibo e trascuravano i figli;
aumentare la mortalità infantile perché le madri allattavano ubriache o vendevano gli abiti dei bambini per comprarlo;
Degrado sociale, ubriachezza, criminalità, povertà;
Da lì nacque lo slogan "Gin: Mother's Ruin", "La rovina delle madri".
In quale contesto storico ci troviamo?
Inghilterra, 1720-1751. Il "Gin Craze".
1700: il governo inglese aveva tassato poco l’alcol distillato per colpire l’importazione di brandy francese. Risultato: tutti hanno iniziato a distillare gin in casa;
1720-1740: a Londra si bevevano 11 litri a testa all’anno. C’erano più distillerie che panetterie.
1743: fu così grave che il Parlamento fece i "Gin Acts" per tassarlo e limitarne la vendita.
1751: con tasse più alte e controlli, il consumo calò e la situazione migliorò.
Quindi era diventato un problema sociale reale, legato a povertà + alcol facilissimo da trovare + zero regolamentazione. Per "ripulirsi" da quella fama, distillerie come quella di Plymouth hanno iniziato a puntare sulla qualità, sulle botaniche, sul gusto lento. Da "bevanda dei poveri" a prodotto artigianale.
Insomma, il gin ha avuto una gioventù turbolenta!
"Come ho capito che stavo bevendo il gin sbagliato"
A Plymouth ho fatto la figura della turista.
Ho scambiato il gin pregiato per sciroppo per le crêpes ed ho rimediato una figuraccia!
Estate, Plymouth. Caldo, sete, e io che entro in questa distilleria fighissima del 1793.
Tutto blu, profuma di erbe, c’è pure la nave sulla bottiglia. Molto chic.
Ho partecipato ad un corso per conoscere meglio la storia del gin.
La guida mi versa un tipo di gin in un bicchierino. Piccolo eh. Da degustazione.
Io, genio: sorsata lunga come se fosse acqua.
La guida mi guarda.
Io la guardo.
Il gin mi guarda e mi dice: "cara, io non sono sciroppo".
Risultato? 3 lezioni + 1 mal di testa che mi hanno insegnato più di 10 corsi di marketing!
Se vai di fretta, ti bruci;
Io volevo finire subito. Lui voleva tempo.
Morale: se posti a raffica senza curare, la tua community ti guarda come la guida guardava me. "Ma che fa questa qua?"
La qualità si sente... il giorno dopo;
Il gin scadente ti fa dimenticare tutto in 2h.
Quello buono ti fa dire "cavolo, quando torno a Plymouth lo ricompro".
Morale: crea contenuti che la gente vuole rivedere, non scrollare.
Le ricette vere non si cambiano per le mode,
quella distilleria ha 200 anni e usa sempre le stesse 7 botaniche. Nemmeno durante la guerra l’hanno toccata.
Morale: trova il tuo gusto e tienitelo stretto, altrimenti diventi acqua e zucchero.
Quella bottiglia blu del gin Plymouth è così famosa che i pirati nel 1800 la usavano come moneta di scambio.
Praticamente il Bitcoin dell’800, ma più buono.
1. IN CAMPIDANESI
Istòria a fùrria de su gin
Su gin est nàsciu in Ollanda in su 1600 comenti una medicina po curai is malis de stòmagu, si naraiat genever.
Su gin tonic ddu impreaian is soddaus contras sa malaria. Dd’ant narau fintzas "sa ruina de is mamas";
is inglesus ddu ant portau a Londra e est diventau "gin", comenti passai de una medicina amara a rei de is cocktails.
Su gin tonic est nàsciu ca is soddaus inglesus in India mesciaiant su gin cun su chinìnu po sa malaria.
Su chinìnu, unu alcaloide naturali forti impreau po curai sa malaria, ddu istraxiaiant de sa scortza de s’arvuli de cinchona.
Is soddaus de s’esèrcitu britànicu chi staian in India, ddiant pigai chinìnu comenti profilassi e ca fiat meda amaru, ddu scioghaian in abba gasada e tzùcheru, e aici est nàsciu su indian tonic.
In època vittoriana ddu naraiant "Madre's Ruin" = sa ruina de is mamas.
Su ginepru, sa basi de su gin, cumenti a Plymouth ddu catzant in Sardigna, est una bacca, no est una ispètzia. E fait beni... ma s’abusu fait beniri sa càrie!
"Sa ruina de is mamas" fiat su scrobillu chi ddiant dau a su gin in Inghilterra in su ‘700.
Ca cussu scrobillu?
In su 1700 a Londra ddoi fiat sa "gin mania", fiat meda baratu de produciri, forti meda, e ddu bendian po duu spicci in stradai.
Su problema fiat ca ddu beian meda fintzas is feminas, meda mamas giobani e pobras.
Sa sàtira de tennus e is disignus de s’artista William Hogarth comenti Gin Lane accusaiant su gin de:
Ruìnai is famìlias, meda feminas ddu preferiant a su cibu e no curaiant is pipius;
Aumentai sa mortalidadi infantili ca is mamas addiaian allatendi o bendian is bistius de is pipius po ddu cumprari;
Degradu sociali, ibrìa, criminalidadi, poburesa;
De aici est nàsciu su slogan "Gin: Mother's Ruin", "Sa ruina de is mamas".
In cali contestu istòricu semus?
Inghilterra, 1720-1751. Su "Gin Craze".
1700: su guvernu inglesu aiat tassau pagu s’alcòl destillau po fueddai s’importatzioni de su brandy francesu. Resultau: totus ant cumintzau a destillai gin in domu;
1720-1740: a Londra si beiant 11 lìterus a testu a s’annu. Ddoi fiat prus destillerias chi panetterias.
1743: fiat giai troppu gravi e su Parlamentu at fatu is "Gin Acts" po ddu tassai e limitai sa bèndida.
1751: cun tàssius prus artus e prus controllus, su consumu est calau e sa situatzioni est mellorada.
Aici fiat diventau unu problema sociali de verus, ligau a poburesa + alcòl fàtzili de agatai + zeru regulamentatzioni. Po "ripulai" sa fàma, destillerias comenti cussa de Plymouth ant cumintzau a puntai subra sa calidadi, subra is botànicas, subra su gustu lentu. De "beènda de is pobrus" a prodotu artigianali.
In suma, su gin at tentu una zoventudi tempestosa!
"Comenti apu cumprèndiu ca steti beiendi su gin ballu"
A Plymouth apu fatu sa figura de sa turista.
Apu pigau su gin pretziosu po scirrupu po is crêpes e apu fatu una figura de merda!
Istadi, Plymouth. Caudu, seti, e deu chi intru in custa destilleria fighissima de su 1793.
Totu blu, profumat de erbas, ddoi est fintzas sa nai subra sa butìllia. Meda chic.
Apu partetzipau a unu cursu po connotzi mellus sa stòria de su gin.
Sa guida mi berrit unu tipu de gin in unu biccereddu. Picceddu eh. De degustatzioni.
Deu, gèniu: unu sùrriu longu comenti si fiat abba.
Sa guida mi guardat.
Deu dda guardu.
Su gin mi narat: "cara, deu no seu scirrupu".
Resultau? 3 letzionis + 1 mali de conca chi m’ant insinnau prus de 10 cursus de marketing!
Si fait pressa, ti bruxas;
Deu boliai acabai a prestu. Cuddu boliai tempus.
Morali: si postos a rafeca senza curai, sa community ti guardat comenti sa guida guardaiat a mi. "Ma ita fait custa acà?"
Sa calidadi si sentit... su dì dopu;
Su gin ballu ti fait scaresci totus in 2h.
Cuddu bonu ti fait nai "ostia, candu torru a Plymouth ddu cumpuru torra".
Morali: cria contenutus chi sa genti boli torrai a biri, no a iscurreri.
Is rizetas de verus no si mudant po is modas,
cussa destilleria tenit 200 annus e impreat sempri is matessi 7 botànicas. Mancu in tempus de gherra ddas ant tocau.
Morali: agata su gustu tou e tenghiddu strettu, aundi no diventas abba e tzùcheru.
Cussa butìllia blu de su gin Plymouth est aici famosa ca is piratas in su 1800 dda impreaian comenti moneda de scàngiu.
Pràticamenti su Bitcoin de s’800, ma prus bonu.
2. IN LOGUDORESU
Istòria lampa de su gin
Su gin est nàschidu in Ollanda in su 1600 comente una medicina po curare is malos de istòmagu, si naraiat genever.
Su gin tonic ddu impreaiant is soldados contra sa malaria. Dd’ant naradu fintzas "sa ruina de sas mamas";
sos inglesos ddu ant portadu a Londra e est diventadu "gin", comente passare de una medicina amara a re de sos cocktails.
Su gin tonic est nàschidu ca sos soldados inglesos in India mesciaiant su gin cun su chinìnu po sa malaria.
Su chinìnu, unu alcaloide naturale potente impreadu po curare sa malaria, ddu istaitziant dae sa iscorza de s’arbore de cinchona.
Sos soldados de s’esèrcitu britànicu chi staian in India, aiant a pigare chinìnu comente profilassi e ca fiat meda amaru, ddu isciogliant in abba gasada e sùcaru, dende aici vida a s’indian tonic.
In època vittoriana ddu naraiant "Madre's Ruin" = sa ruina de sas mamas.
Su ginepru, sa base de su gin, comente a Plymouth lu pigant in Sardigna, est una bacca, no est una ispetzia. E fait bene... ma s’abusu fait arrivare sa càrie!
"Sa ruina de sas mamas" fiat su nùmene chi ddi aiant dau a su gin in Inghilterra in su ‘700.
Ca cussu nùmene?
In su 1700 a Londra bi fiat una "gin mania", fiat meda baratu de produrre, meda forte, e si bendiat a pagos spicci in carrera.
Su problema fiat ca ddu beiant meda fintzas sas feminas, meda mamas giovanas e pobras.
Sa sàtira de cuddu tempus e sos disinnos de s’artista William Hogarth comente Gin Lane accusaiant su gin de:
Ruinare sas famìlias, meda feminas ddu preferiant a su pane e iscuraiant sos fizos;
Aumentare sa mortalidade infantile ca sas mamas allataiant ibrias o bendiat sos bistidos de sos fizos po lu cumpràre;
Degradu sociale, ibria, criminalidade, pobresa;
Dae aici est nàschidu su slogan "Gin: Mother's Ruin", "Sa ruina de sas mamas".
In cale contèstu istòricu semus?
Inghilterra, 1720-1751. Su "Gin Craze".
1700: su guvernu inglesu aiat tassadu pagu s’alcòl distilladu po colpare s’importatzione de su brandy frantzesu. Resultadu: totu ant cumintzadu a distillare gin in domo;
1720-1740: a Londra si beiant 11 lìteros a persona a s’annu. Bi fiat prus distillerias chi panetterias.
1743: fiat gai grave chi su Parlamentu at fatu sos "Gin Acts" po lu tassare e limitare sa bèndida.
1751: cun tassas prus artas e prus controllos, su cunsumu est caladu e sa situatzione est mègiada.
Gai fiat diventadu unu problema sociale de veras, ligadu a pobresa + alcòl fàtzile de agatare + zero regulamentatzione. Po "ripulare" sa fama, distillerias comente cussa de Plymouth ant cumintzadu a puntare subra sa calidade, subra sas botànicas, subra su gustu lentu. De "bevenda de sos pobros" a produtore artigianale.
In suma, su gin at tentu una gioventude tempestosa!
"Comente apu cumprèndidu chi istaiu beende su gin ballu"
A Plymouth apu fatu sa figura de sa turista.
Apu iscambiadu su gin pretiosu po siriopu po sas crêpes e apu fatu una figura de m...!
Istade, Plymouth. Caldu, sete, e eo chi intru in custa distilleria fighissima de su 1793.
Totu blu, profumat de erbas, bi est fintzas sa nave subra sa butìllia. Meda chic.
Apu partetzipadu a unu cursu po connòschere mègius sa istòria de su gin.
Sa guida mi serbit unu tipu de gin in