che la spiaggia può sparire,
che dietro al mare ci sono storie vere.
Ho sentito raccontare tante storie sulle maree; diversi anni fa, i ragazzi per guadagnare qualche soldino, andavano a raccogliere pattelle durante la bassa marea e le portavano ai baroni del castello di Mont St Michael.
Coltello a lama fine, colpo secco per staccarle dagli scogli e venivano pagati a peso.
Il problema era che la marea sale in fretta e spesso quei giovani non facevano in tempo ad uscire dall’acqua e mettersi in salvo, così o restavano incastrati tra le pietre o morivano affogati.
Per questo oggi la raccolta è regolata da norme rigide locali.
Orari, zone, attrezzi. Tutto legato indissolubilmente alla marea.
Ma comanda lui.
Rispettalo. Informati. Non avere fretta.
Perché la cosa più preziosa da portare a casa non sono le pattelle... è tornare a casa.
Se vai in zone di marea, chiedi sempre le regole locali.
Il mare va ascoltato prima di tutto.
Campidanese
Is mareas in Cornovaglia
Is mareas de Plymouth m’ant insinniau 2 cosas:
chi sa praia podit sparri,
chi a s’arrau de su mari ddoi funt stòrias veras.
Apu scultau narai meda stòrias subra is mareas; meda annus fai, is pizzinnus po guadagnai calincunu dinai, andaiant a colliri patellas in sa bascia marea e is portaiant a is baronis de su casteddu de Mont St Michael.
Cortellu a lama fini, corpu siccu po ddas staccai de is sceras e ddus pagaiant a pesu.
Su problema fiat chi sa marea arribat in fretta e meda bia cussus giòvanus non fait a tempu a essi de s’acqua e a si poni in sarvu, gai o abbarraiant incastràus tra is prexas o morriant negaus.
Po custu oi sa collia est regulada de normas duras locales.
Oràrius, zonas, atrezus. Totu ligau a sa marea.
Su mari est meravillosu. Ti donat paesàgius, frutus, stòrias.
Ma comandat issu.
Rispètalu. Infòrmaiti. No essi in fretta.
Ca sa cosa prus pretiosa de portai a domo no funt is patellas... est torrai a domo.
Si andas in zonas de marea, dimanda sempri is reglas locales.
Su mari s’at a scultai innantis de totu.
In logudorese
Is mareas in Cornovaglia
Is mareas de Plymouth m’ant insinzadu 2 cosas:
chi sa praia podet isparìre,
chi a s’arretu de su mare bi sunt istòrias veras.
Apu intesu contare medas istòrias subra is mareas; medas annos a como, is pitzinnos po guadagnare carchi dinare, andaiant a collire patellas in sa bassu marea e is portaiant a is barones de su casteddu de Mont St Michael.
Corteddu a lama fina, corpu siccu po dd’as staccare de is roccas e is pagaiant a pesu.
Su problema fiat chi sa marea arribat in fretta e fitianu cussos giòvanos non fagiant in tempus a essire de s’acqua e a si pònnere in sarvu, gai o abbarraiant incastrados tra is prexas o morriant negados.
Po custu oe sa collita est regulada dae normas rigidas locales.
Oràrios, zonas, istrumentos. Totu ligadu a sa marea.
Su mare est meravigliosu. Ti donat paesàgios, frutos, istòrias.
Ma cumandat issu.
Respettalu. Informati. No tenner fretta.
Ca sa cosa prus pretiosa de portare a domo non sunt is patellas... est torrare a domo.
Si andas in zonas de marea, dimanda semper is règulas locales.
Su mare est a intèndere prima de totu.



Nessun commento:
Posta un commento